นานเท่าไหร่ที่คนเราไม่ยอมมองย้อนกลับมาดูตัวเอง กลับมามองดูว่าเราได้ทำอะไรลงไปบ้างในแต่ลัววินาที แต่ละชั่วโมง แต่ละวัน
ถ้าทุก ๆ คนลองมองย้อนดูตัวเอง ย้อนถามตัวเองว่าในแต่ละวันเราทำอะไรลงไปบ้าง โลกของเราจะไม่เกิดปัญหา ไม่เกิดความวุ่นวายเหมือนกับทุกวันนี้ ทุก ๆ ครั้งที่เกิดอะไรขึ้นก็ตาม ไม่ว่าจะเป็นส่วนใดของโลกก็ตาม มนุษย์ทุกคนจะไม่เคยโทษตัวเองก่อนเลย จะหาว่าสิ่งนู้นผิด สิ่งนี้ผิด แต่ตัวเองไม่เคยผิด
ทุกวันนี้โลกของเราเกิดวุ่นวายไปหมด ทั้งเกิดจากความโลภของมนุษย์ และเกิดจากภัยธรรมชาติ แต่สิ่งที่เกิดจากภัยธรรมชาติ มิได้มาจากการลิขิตของธรรมชาติ แต่มาจากการกระทำของมนุษย์ทั้งนั้น ซึ้งเป็นการกระทำทั้งทางตรงและทางอ้อม
การกระทำทางตรงที่มนุษย์ได้กระทำ ก็อย่างเช่น การตัดไม้ ที่ทำเพื่อสนองความต้องการของมนุษย์ ที่จะนำเอาไปทำนู้น ทำนี้ หรือจะเป็นการเผาป่า ก็เช่นกัน เพื่อสนองความต้องการของมนุษย์
การกระทำทางอ้อม ซึ่งการกระทำเช่นนี้ อาจจะปฎิเสธไม่ได้เลยว่าทุกคนไม่ได้กระทำ เพราะกิจวัตรประจำวันของทุกคนที่ดำเนินอยู่ในทุกๆวัน ล้วนแล้วแต่มีส่วนในการทำร้าย และทำลายธรรมชาติทั้งสิ้น เช่น ระหว่างการนอน ถ้าคุณเปิดเครื่องรับอากาศ นั้นก็แสดงว่าคุณได้ทำร้ายโลกแล้ว และยิ่งแย่ไปกันใหญ่ถ้าคุณเปิดเครื่องปรับอากาศ ในอุณหภูมิที่ต่ำกว่า 25 องศาเซลเซียส หรือการกระทำหมู่ อย่างเช่น โรงงานอุตสาหกรรม ที่ปล่อยมลพิษออกมายังไม่หยุดไม่สิ้น และเป็นสาเหตุหลักที่โลกของเราเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงแค่ตัวอย่างเล็กน้อย ที่เกิดขึ้นกับโลกของเรา ยังมีสิ่งต่างๆ อีกมากมายทีมนุษย์ทุกคนยังไม่ได้รับรู้ว่า โลกของเรากำลังจะโดนกระทำอะไรอีกมากมาย หรือบางอย่างทุกคนก็รับทราบแล้ว แต่ยังไม่ร่วมกันแก้ไข
"เมื่อไหร่เล่าที่ทุกคนจะหันหน้ามาร่วมกันแก้ไข ให้โลกของเราหมดซึ่งปัญหาต่างๆนานา"
สมัครสมาชิก:
ส่งความคิดเห็น (Atom)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น